Waarom ik mijn racistische Facebookvrienden hou. - OPHEF
15548
single,single-post,postid-15548,single-format-standard,ajax_leftright,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive
harambe hug

Waarom ik mijn racistische Facebookvrienden hou.

Bij elke aanslag zie ik hetzelfde fenomeen. Mijn Twitter en Facebook worden overstelpt met boodschappen van verdriet, ongeloof, onverschilligheid en haat. Elke emotie komt aan bod. Er wordt met vingers gewezen naar schuldigen. Er worden politieke boodschappen verkondigd en er zijn zij die vragen net geen politieke boodschappen te verkondigen en sereen te blijven. Telkens opnieuw lees ik ook iets in deze trand:

Oproep aan mijn Facebook vrienden: wie het nodig vindt om de aanslagen in Parijs op dé moslims, de vluchtelingen of op gelijk wie anders dan de daders te steken, gelieve mij spontaan te ontvrienden. Veralgemeningen of kortzichtige VB-propaganda zijn niet aan mij besteed.

Ik dank u.

Die boodschap komt van ruimdenkende, multi-culti mensen. Zij die vrijemeningsuiting hoog in het vaandel dragen en iedereen een recht gunnen op een stem. De Je suis Charlie Hebdo’s. Zij die tezelfdertijd dus hun vrienden liefst met eenzelfde mening hebben. Elke mening mag als ze maar de mijne is. Ik vind dat vreemd.

In mijn nabije omgeving zijn mensen die het niet hebben voor buitenlanders en vreemden en alles wat raar smaakt of nieuw is. Er zijn er die dat passief uiten en zeer actief. Er zijn er die haat zaaien als het aankomt op dat thema. Steun ik hen daarin? Zeer zeker niet. Geef ik hen een forum? Nope. Ga ik akkoord met wat ze zeggen? Ook al niet. Verwijder ik ze daarom uit mijn Facebook of Twitter? Ewel nee. Ook zij hebben het recht om hun ideeën te ventileren. Ook al passen die niet in mijn kraam. Wie ben ik om te beweren dat mijn verdraagzaam, ietwat naïef kraam het gelukzalige antwoord is? Wie ben ik om te bepalen hoe hun wereldbeeld moet zijn?

Ik heb liever een volledige weerspiegeling van de maatschappij rondom mij. Zodat ik weet wat er zich afspeelt in de wereld. Links, rechts, jong, oud. Welbespraakt of wtf is dees. Van HLN-commentator tot De Correspondent gastbijdrager.

Zolang die mensen mij niet komen porren om van mening te veranderen en mij evengoed in mijn waarde te laten, laat ik hen met rust. Even ventileren mag. Even overdrijven. En dan terug vrienden met verschillende meningen zijn en Extreme Pétanque spelen of over voetbal praten, de belangrijkste bijzaak van de wereld. Over hoe Club Brugge dit jaar eindelijk kampioen wordt.

(dit artikel verscheen eerder op medium.com/@nonunsenses)